Maart 2011:
Afgelopen maand is het redelijk rustig geweest. Hier
schrikken we niet echt meer van want het blijkt een maand te zijn dat
het vrijwel overal erg rustig is. Je zit namelijk precies tussen twee
seizoenen in. Het is eigenlijk nog te koud om al nieuwe zomerkleding te
kopen (en dat is nog niet overal verkrijgbaar) en het is alweer te warm
om nog aan winterkleding te denken. Maart is dus prima geschikt om
nieuwe voorjaarsorders binnen te laten komen en klusjes te doen waar de
afgelopen winter weinig of geen tijd voor was. Het is ook een prima
maand om leveranciers langs te laten komen met hun collectie aan nieuwe
winterkleding voor de komende winter.
's Zaterdagochtend is het bij ons altijd lekker even
uitslapen, rustig een ontbijt en een bakje koffie, nog een bakje en dan
om 11:00 uur ga ik naar de winkel en maakt Rommy met de jongens het huis
even schoon.
Twee weken geleden ging dat echter even anders. Om 9.30
uur ging de telefoon: (ik had net mijn mond vol met cornflakes) en zag
dat er gebeld werd door een kennis (vanwege
de knulligheid van het volgende verhaal zal ik hier verder geen namen
noemen en refereren naar betrokkene als CMT :-) ).
"Hallo Alex, heb jij vandaag nog ergens even tijd?"
Hoezo? Waar heb je me voor nodig dan? "Nou ik was vanmorgen vroeg
wakker en dacht laat ik eens proberen om wat elanden te spotten. Ik ben
echter boven op een bergrug met de auto van de weg geraakt en heb net
twee uur terug gelopen naar huis". Omdat ik de winkel om 11:00 uur
moest openen ben ik er direct maar even naartoe gegaan.
Samen met CMT en mevrouw CMT zijn we op zoek gegaan naar
de auto. De eerst kilometers was het prima te doen. Er lag wel veel
sneeuw maar de sneeuw was allemaal goed platgereden. Vervolgens zei CMT bij
een afslag naar rechts waar alleen maar maagdelijke sneeuw lag "hier
moet je in". Hier? "Ja hier....." Nu moet je weten dat het al
een paar dagen overdag had gedooid en 's nachts weer stevig had
gevroren. Dit heeft tot gevolg dat dit soort boswegen die vrijwel niet
gebruikt worden veranderen in een ijsbaan. Wanneer daar dan weer 10 cm
nieuwe sneeuw op valt (wat de vorige dag was gebeurd) dan heb je dus een
ijsbaan met losse sneeuw er bovenop. Die losse sneeuw gaat in het
profiel van je banden zitten waardoor je dus eigenlijk met een sneeuwbal
op een ijsbaan probeert om tractie te krijgen. We zijn erin gereden en
na zo'n 6 km glibberen kwamen we bij de auto.
CMT was keurig netjes op een recht stuk weg van de weg
gegleden doordat de auto geen grip meer had en eigenlijk ook veel te
laag was voor dit soort omstandigheden. Omdat ik hier niet kon keren
hebben we eerst de XC90 aan de achterkant gekoppeld en geprobeerd de
auto er achterwaarts er weer uit te trekken. Dit lukte niet omdat de
auto met de buik op de grond lag en het meeste gewicht natuurlijk bij de
motor zat. Ik moest dus draaien en proberen de auto er voorwaarts eruit
te trekken. Keren kon hier echter niet maar volgens CMT kon dat "iets
verderop" want daar was een kruising. Dat "iets verderop" bleek nog eens
7 km door de losse sneeuw heen en weer 7 km terug te zijn.
Toen ik eindelijk weer terug was (spannend ritje want je
glibbert alle kanten op en je hebt geen mobiel ontvangst in geval het
fout gaat) hadden CMT en
zijn vrouw alvast wat sneeuw vooronder de auto weggehaald. Vervolgens hebben we
de XC90 er vrij kort voor gezet zodat, wanneer ik begon te trekken, het
gewicht van hun auto meer druk zou geven op mijn achteras. Dus anti
slipregeling uit en gas.....
Na nog zo'n 10 meter greppel meegepakt te hebben stond de
auto even later weer op de weg. Omdat ik op de heenweg een redelijk
spoor had gereden was de terugweg iets makkelijker. In mijn
achteruitkijkspiegel zag ik echter herhaaldelijk de auto van CMT als
sneeuwschuiver werken. Op het nieuws hadden we al vernomen dat er de
afgelopen dagen erg veel auto's van de weg waren geraakt en CMT was
afgelopen winter niet de enige kennis die we hebben moeten helpen (of
niet soms Hermien?) CMT's doel was echter wel bereikt. Hij had tijdens
zijn twee uur durende wandeling naar de bewoonde wereld wel elanden
gezien!
Het heeft even mogen duren maar het lijkt nu eindelijk
weer wat lente te gaan worden.
Afgelopen week hebben we nog 11 graden vorst gehad maar
afgelopen nacht is het boven 0 gebleven en de komende week ziet het er
allemaal veel vriendelijker uit.
Met mooi weer en dooi overdag krijg je erg mooie plaatjes
waarvoor je niet eens verder weg hoeft dan de veranda van de winkel.
Sneeuw, zon, maan en ijspegels aan de dakgoot en dat allemaal in de
achtertuin van de winkel.
Ik heb direct de resten sneeuw (toch nog zo'n 20 cm) van
de bankjes en de picknicktafel afgehaald zodat we bij lekker
voorjaarsweer alweer heerlijk in het zonnetje kunnen koffiedrinken naast
de winkel.
Lente betekent ook dat je even de schade moet opnemen van
afgelopen winter. Die schade valt gelukkig dit keer erg mee. Natuurlijk
moeten er weer verschillende dakgoten recht gezet worden (de sneeuw
drukt ze naar beneden door het gewicht) en er bleken twee ruiten uit de
kas gebroken te zijn (wederom door het gewicht van de sneeuw). De
ruitjes van de kas zijn vanmiddag vervangen en Rommy kan niet wachten
tot ze hem weer in gebruik kan nemen. Nog even geduld want er kan nog
wat vorst komen en de grond is nog steeds hard bevroren.
Vorig jaar hebben we rond mei om een offerte gevraagd
voor luifels aan de winkel. Vooral 's morgens vroeg staat de zon exact
op de voorkant van de winkel waardoor alles wat in de etalage hangt er
flink van langs krijgt. Dus even naar een specialist in Ekshärad
en vragen of ze langs kunnen komen om even te kijken en eventueel
opmeten. "We komen morgen wel even langs." Dat "morgen"
werd dus twee weken later en het bezoek werd afgesloten met "We
sturen wel even een offerte". Nu vrijwel een jaar later moet die
offerte nog komen en hebben we maar besloten om het anders op te lossen.
Tussen het raam en de tralies zit zo'n 10 cm ruimte. We
zijn vorige week even naar de IKEA geweest en hebben daar 3 rolgordijnen
gehaald.
Even de tralies losbouten, rolgordijn ertussen en klaar
waren we!
Ook al wonen we hier nu 5 jaar het blijft altijd lastig
om te begrijpen waarom sommige bedrijven echt geen geld willen verdienen
door gewoon datgene te doen wat ze afspreken.
Afgelopen donderdag hebben we de wintercollectie van
Fjällräven bekeken. Onze vorige verkoper (Christoffer) is in december
overgestapt als verkoper naar Haglöfs dus viel er bij de verkoopafdeling
van Fjällräven even een gat. Dit gat is door Fjällräven tijdelijk
opgelost door de verkoper van Noord Zweden (Morgan) naar ons te sturen.
Op papier hadden we de nieuwe winterorder eind februari al klaar maar
het is natuurlijk altijd belangrijk om de producten ook even in het echt
te zien en te voelen. Daarna maken we nog wat aanpassingen en is de
order definitief.
Hoe gaat dat nou zo'n bezoek:
Omdat we een vrij grote klant zijn komen de verkopers
meestal met vrijwel de hele collectie naar de winkel. In de winkel maken
we dan even flink wat ruimte en zetten we drie stoelen neer. Onder het
genot van een kopje koffie (of thee) praten we dan eerst even bij over
hoe het bij ons gaat en natuurlijk ook over de ontwikkelingen bij het
bezoekende bedrijf (Fjällräven in dit geval). Vervolgens lopen we dan
aan de hand van het orderboek de hele collectie door, We krijgen uitleg
over de functionaliteit van de producten, de gedachte die er achter zit,
het materiaal waarvan het gemaakt is etc. Vaak passen we sommige
producten zelf ook nog even en geven we nog input voor verbetering of
voor nieuwe producten aan de hand van opmerkingen van onszelf of van
klanten. Sommige van die opmerkingen komen dan weer bij de ontwerpers
terecht en zien we dan in de toekomst weer terug. Een mooi voorbeeld van
dat laatste is Fjällräven's nieuwe Canada Shirt die volgende winter weer
te koop zal zijn.
Fjällräven Canada Shirt (herfst/winter 2011)
Al twee jaar hebben we hier met Christoffer over
gesproken in de vorm dat er redelijk wat vraag was naar een soort "Lumber
Jack Shirt"en waarschijnlijk zijn we niet de enige geweest. Fjällräven
heeft uiteindelijk besloten om dit 70's shirt weer nieuw leven in te
blazen en opnieuw in productie te nemen.
Meestal laat de verkoper sommige nieuwe producten even
zien door ze zelf even aan te trekken zoals Morgan hier doet.
Wanneer we dan alles gezien hebben dan gaan we vervolgens
onze concept pre-order langs en brengen we nog de nodige veranderingen
aan zodat we helemaal tevreden zijn over de bestelling, de leverdata
etc..
Afhankelijk van welke leverancier er op bezoek is zijn we
dan na zo'n kleine 5 tot 6 uur weer klaar. Van Fjällräven kunnen we
zeggen dat ze echt een prima wintercollectie hebben weten te produceren
wat voor ons tot gevolg heeft dat we weer erg veel geld hebben
uitgegeven :-)
Deze week was het voor Frank weer tijd om "prao"
(praktische arbeidsoriëntatie) te doen. Hij heeft dat gedaan bij de
återvinningscentral (de vuilstort in Ekshärad). Na de verhalen van Frank
gehoord te hebben hopen we niet dat de kinderen denken dat dit de
normale gang van zaken is bij het gemiddelde Zweedse bedrijf. Alhoewel
als dit gebruikelijk is dan snappen we ineens wel waarom de gemiddelde
Värmlander er in onze ogen de kantjes vanaf loopt.
Ze begonnen rond half negen en hadden vrijwel direct
ontbijt, daarna rustig aan tot 10.00 uur en dan natuurlijk aan de koffie
om vervolgens nog even ploeteren tot 11.30 uur waarna het tijd was
voor de lunch. Om 13.30 uur weer aan de slag tot 14.30 uur en vervolgens
om 16.00 uur weer naar huis. Ja, het leven is zwaar als
gemeentemedewerker!
Ach, dat Zweden niet helemaal achter loopt blijkt wel uit
de spotjes die we momenteel op de Nederlandse televisie zien over het
"nieuwe pinnen". Dit systeem met de chip gebruiken we in de winkel al
ruim twee jaar ;-)
Vergeet niet
ons gastenboek te tekenen.
